Szwecja jest monarchią konstytucyjną. Konstytucja nie jest jednolitym aktem prawnym, ponieważ w jej skład wchodzą oddzielne dokumenty:

• "Akt o formie rządów" z 1974 r.
• "Ustawa o wolności prasy" z 1948 r. (Zniesienie cenzury w Szwecji (1766))
• "Akt o sukcesji tronu" z 1810 r.
• "Podstawowe Prawo Swobody Wyrazu" z 1991 r.

Oprócz tych praw fundamentalnych istnieje jeszcze "Akt o Riksdagu", który ma niższą rangę niż wcześniej wymienione, właściwie zajmuje pozycję pośrednią między prawami fundamentalnymi a zwykłymi ustawami. Tym niemniej można ją znaleźć obok trzech wcześniej wspomnianych aktów w kolejnych wydaniach "Konstytucji Szwecji". Obecnie obowiązująca konstytucja weszła w życie 1 stycznia 1975 roku. Uchwalono ją po długich dyskusjach zapoczątkowanych w 1954 roku. Dyskusję tę zainicjował spory rozdźwięk między treścią ówczesnej konstytucji dającą w systemie ustrojowym przewagę królowi, a rzeczywistością, w której dominował parlament kontrolowany przez Szwedzką Socjaldemokratyczną Partię Robotniczą (SAP). W tym miejscu warto wspomnieć o tym, że Szwecja jest państwem, w którym reformy systemu politycznego następują bardzo powoli i zazwyczaj polegają na akceptacji istniejących już w rzeczywistości rozwiązań.

Wraz z dniem 1 maja 2004 roku w życie weszły nowe przepisy odnośnie swobodnego przepływu pracowników, czyli prościej mówiąc: możliwości podjęcia pracy w Szwecji, dla pracowników pochodzących z dziesięciu krajów Nowej Unii Europejskiej, a więc przyjętych do niej w czasie ostatniego poszerzenia Wspólnoty. Szwecja nie zdecydowała się na wprowadzanie żadnych okresów ochronnych mających na celu ochronę ich rodzimego rynku pracy. Przepisy te odnoszą się również do obywateli Rzeczpospolitej Polskiej, czyli naszego pięknego kraju.

W chwili obecnej, jako pełnoprawni obywatele Unii Europejskiej, Polacy mogą wyjechać do Szwecji i przebywać w niej przez trzy miesiące. Nie jest też konieczne znalezienie pracodawcy jeszcze przed wyjazdem z Polski, a pracę można rozpocząć praktycznie natychmiast po wjeździe do Szwecji.

Jedynym utrudnieniem jest fakt uzyskania pozwolenia na pobyt dłuższy niż trzy miesiące, choć nie nastręcza to zbyt wielkich problemów i można to zrobić zarówno jeszcze przed wyjazdem w Polsce, jak i bezpośrednio będąc już w Szwecji.

Takie prawodawstwo otworzyło dla naszych rodaków kolejny rynek pracy, gdzie możemy bez zbędnych formalności i kłopotów łatwo znaleźć zatrudnienie. Jest niestety jedna poważna przeszkoda. Język szwedzki nie jest w Polsce tak popularny jak język angielski, w związku z czym wyjeżdżających do Szwecji Polaków jest zdecydowanie mniej niż tych udających się na Wyspy Brytyjskie.

Szwedzcy pracodawcy znają ten fakt i w zdecydowanej większości nie wymagają od Polaków płynnej znajomości szwedzkiego, jeśli nie pracują oni w warunkach takiej znajomości wymagających.

Choć dołożyłem wszelkich starań, aby informacje zawarte na tej stronie były możliwie jak najpełniejsze, to jednak nie mogę ręczyć za nie głową. Nie ręczę za to, że gdzieś się nie pomyliłem lub nie zostałem wprowadzony celowo w błąd. Nieocenione były tu wskazówki moich przyjaciół przebywających w Szwecji, ale nawet oni nie wiedzieli wszystkiego o czym tu starałem się napisać. Jeśli masz wątpliwości, skontaktuj się z jedną z kilku placówek dyplomatycznych Królestwa Szwecji w naszym kraju lub zasięgnij porady w najbliższym urzędzie pracy.

Na podstawie wielu badań socjologicznych przeprowadzonych w latach 1999-2004 stwierdzono, że nie mniej niż 46% i nie więcej niż 85% Szwedów jest ateistami, agnostykami lub nie wierzy w Boga. W najnowszych badaniach Pippe Norrisa i Ronalda Ingleharta, przeprowadzonych w 2004 r. ateizm lub brak wiary w Boga zadeklarowało 64% Szwedów. Szwedzi zatem, obok Czechów, Estończyków, Norwegów, Duńczyków i Albańczyków są jednym z najbardziej ateistycznych społeczeństw w Europie

Linköping – miasto w centralnej-południowej Szwecji, stolica okręgu administracyjnego Östergötland, nad rzeką Stångån (uchodzi do jeziora Roxen). Gmina miejska Linköping liczy około 139 tys. mieszkańców (2006) a Linköping jest 5 co do wielkości miastem w Szwecji. Linköping to także siedziba Diecezji Linköping (kościół szwedzki).

Idąc którąkolwiek z odchodzących na zachód od Stortorget czy Lilla Torg ulic, wkrótce dochodzi się do skraju Kungsparken, oddalonego o parę kroków od XV-wiecznego zamku Malmohus (VI-VIII: codz. z wyj. pn. 10.00-16.00; reszta roku: 12.00-16.00; 40 kr, z Kartą Malmo wstęp wolny).

Prowadzi do niego również Citadellsvagen, należy kierować się na zachód, w kierunku przeciwnym niż dworzec. Od tej strony dolny zamek, z murem obronnym i dwoma okrągłymi wieżami, góruje nad szeroką fosą.
Na miejscu zniszczonej przez Szwedów w 1534 r. mennicy, dwa lata później duński monarcha Chrystian III wzniósł fortecę. Jej budowa miała się później obrócić przeciwko Duńczykom; już po odzyskaniu przez Szwedów kontroli nad Skanią w 1677 roku, forteca odparła ataki nacierających wojsk duńskich. Przez jakiś czas zamek wykorzystywany był jako więzienie, najdostojniejszym przetrzymywanym tam więźniem był książę Bothwell, trzeci mąż Marii - królowej szkockiej. Po przejściu w szwedzkie władanie jego znaczenie podupadało, w okresie późniejszym, aż do roku 1937, kiedy to zamieniono go na muzeum, wykorzystywany był jako magazyn zbóż. Obecnie duży, nowoczesny kompleks muzealny skutecznie przesłania widok murów wewnętrznego zamku.
Szkoda tracić czasu na dział historii naturalnej, zapełniony wypchanymi, jakby żywcem przeniesionymi z Arki Noego, eksponatami. Najciekawsza część muzeum mieści się na piętrze, gdzie wystrój kolejnych sal wykonano zgodnie z różnymi stylami, poczynając od renesansu połowy XVI wieku, poprzez barok, rokoko, pastelowy styl gustawiański oraz styl neoklasycystyczny. Robi też wrażenie stylowe wnętrze z okresu Jugend (art noveau), inne sale mają funkcjonalistyczne i postfunkcjonalistyczne wystroje.
Wykorzystano tam tkaniny o szalonych kolorach. Cała ekspozycja stanowi niewątpliwą ucztę dla oczu, choć słowa nie potrafią w pełni oddać ogromu wizualnych wrażeń. Inne działy ekspozycji historycznej obejmują wystawę średniowiecznych szkieletów, odkopanych na przykościelnych cmentarzach Malmo. Oglądając je, możemy się przekonać, że ich właściciele cierpieli na całkiem współczesne choroby, w rodzaju trądu czy gruźlicy. Cała ekspozycja jest znacznie mniej ponura, niż mogłoby się początkowo wydawać. Podsumowując, warto raczej zwiedzić sam zamek z jego nieco spartańskimi, lecz za to oryginalnymi wnętrzami.
Na tyłach zamku, w kierunku zachodnim, ciągnie się Malmohusvagen. Stoi przy niej Dom Gubernatora (Kommendanthuset), w którym obecnie mieści się dziwaczne muzeum - dwa w jednym - wojskowe i zabawek. Część wojskowa to pozbawiona wyrazu ekspozycja starannie wyeksponowanych strzelb, mieczy i manekinów ubranych w mundury z XVIII i XIX wieku. Najciekawszym eksponatem tej części jest wagon-ambulans z 1890 r. Na górze, pomiędzy gablotami z błyszczącymi medalami i orderami wisi kilka portretów bohaterów wojen. Muzeum zabawek jest nieco ciekawsze, a brygada żołnierzyków armii brytyjskiej nawiązuje do pierwszej części ekspozycji. Trochę dalej na zachód, w bok od Malmohuswagen, biegnie niewielka uliczka Banerkajen, nieco chaotycznie zabudowana chatami rybackimi, w których można kupić świeże, wędzone ryby. To jedno z niewielu tradycyjnych miejsc w Malmo, tak bardzo odbiegających charakterem od pozostałej, ruchliwej części miasta. Tuż za uliczką ma swą siedzibę Muzeum Techniki i Morza (godz. otwarcia jak Malmohus; 15 kr). Dział techniczny to ekspozycje związane z transportem (powietrznym, lądowym), energią (parową, wietrzną i wodną) oraz przemysłem lokalnym (cukrowym, cementowym), na górze w dziale naukowym najciekawszym eksponatem jest model obserwatorium Tycho Brahe'a z wyspy Ven.
Gdy już zaspokoiłeś swą ciekawość muzeów, idź na spacer w rejony zamku bogate w małe jeziorka i stary wiatrak. Ścieżki prowadzą aż do Regementsgatan i Biblioteki Miejskiej na południowo-wschodnim krańcu parku. Można tym sposobem, przecinając Gamla Begravnings Platsen, tonący w zieleni cmentarz, dojść aż do Gustav Adolfs Torg.

W Szwecji znajduje się ponad 100 000 jezior, połączonych setkami kilometrów rzek i kanałów. Nic dziwnego więc, że w letnie popołudnia Szwedzi masowo pływają na kajakach.

Dobrymi miejscami do spędzenia wakacji w ten sposób są: dolina Voxnadalen w Hälsingland na północ od Sztokholmu, baza Alshult w Smaland na południowym wschodzie i centrum kajakowe Nordmarken w zachodniej części Värmland, na południowej granicy z Norwegią.
Ponieważ rzeki na północy, np. w okolicach Värmland czy na północ od Dalarny są bardziej wartkie, wspaniale nadają się na spływy pontonowe. Szczególnie atrakcyjne są rwące odcinki rzeki Kukkola w dolinie Torne, na północ od Haparandy zróżnicowana pod względem stopnia trudności rzeka Torneälv w Norrbotten, na dalekim północnym wschodzie oraz trudna i średnio trudna rzeka Indalälven w Jutlandii na granicy z Norwegią. Strängforsen w Värmland jest nieco łagodniejsza, więc umożliwia spływ łodzią
z krótkimi wiosłami.

W ostatnich latach golf w Szwecji zyskał bardzo na popularności.

W całym kraju jest ponad trzysta pól golfowych; większość z nich - na południu - dostępna jest przez cały rok, ale można też pograć za Kręgiem Arktycznym w świetle Zorzy Polarnej. Bliższych informacji udziela Szwedzka Federacja Golfa (Swedish Golf Federation, PO Box 84, S-182 11, Danderyd, Stockholm, tel..08/6221500; faks 7558439).

Szwecja ma jeden z najwyższych poziomów życia na świecie. Pomimo wysokich tu podatków Szwedzi zapewnione mają darmową naukę, opiekę zdrowotną, oraz wychowawczą dzieci jak i opiekę medyczną dla starszych. Obecnie większość Szwedów żyje w miastach, gdzie zatrudnieni są w usługach i przemyśle. Rząd Szwecji wspiera również interesy rolników i robotników i stwarzając doskonałe warunki pomocy socjalnej. Generalnie dochody w Szwecji są wysokie, w związku z czym Szwedzi wydają więcej pieniędzy na turystykę, sport i wypoczynek.

Dalarna , jeden z 21 szwedzkich regionów terytorialnych (szw. län); do 1997 roku nosił nazwę Kopparberg, co po szwedzku oznacza "miedziana góra". Położony jest w samym centrum Szwecji, graniczy z regionami Jämtland, Gävleborg, Västmanland, Örebro oraz Värmland. Aż 70% regionu jest pokryte lasami, wśród których znajdują się niezliczone jeziora. Z nizinnym krajobrazem wokół jeziora Siljan kontrastują góry w północnej części Dalarna.

Miasto po raz pierwszy pojawia się w staro-skandynawskich sagach jako Agnafit, i jest łączone z mitologicznym królem szwedzkim, Agne. Pierwszy raz Sztokholm pojawia się w dokumentach w roku 1252, kiedy to kopalnie w Bergslagen uczyniły z niego ważne miejsce w dziedzinie handlu żelazem.

Rozwój miasta rozpoczął się w XIII wieku od części zwanej dzisiaj Gamla Stan - Stare Miasto. Za założyciela miasta uważany jest jarl Birger. Od 1436 Sztokholm jest stolicą Szwecji. Po okresie walk szwedzko-duńskich w XV i XVI w. w 1523 r. Sztokholm został zdobyty ostatecznie przez Gustawa I Wazę.

Na Gamla Stan (Stare Miasto) znajduje się, ukończony w roku 1754, rokokowo-gustawiański murowany Pałac Królewski, wybudowany po wielkim pożarze, jaki zniszczył niemal całe drewniane wówczas Stare Miasto. Niedaleko Gamla Stan na Riddarsholm znajduje się Riddarholmskyrkan - nieczynny od dawna kościół, zbudowany przez franciszkanów w 1280 roku. Kościół spełnia od dawna rolę nekropolii królów szwedzkich. Ratusz sztokholmski pochodzi z początków XX wieku.

W Sztokholmie rozgrywane były Letnie Igrzyska Olimpijskie w 1912.

Kluby piłkarskie Sztokhlomu: Djurgården, AIK, Hammarby.